handel

(Vertaling uitgeschakeld)[|**Geschiedenis filmpje 2 handel cuijk**]de handel kyara

Als je tegenwoordig naar de supermarkt gaat is het je moeilijk meer voor te stellen dat kruiden vroeger heel duur waren. We zeggen tegenwoordig nog weleens peperduur. Dat is eigenlijk raar: peper is nu eigenlijk niet zo duur .400 jaar geleden was peper heel zeldzaam en bijna onbetaalbaar: alleen de hele rijke mensen konden het betalen. De uitdrukking peperduur komt dan ook uit die tijd. Zelfs nog duurder waren anderen kruiden, of specerijen zoals ze toen werden genoemd. Dit waren bijvoorbeeld kruidnagel, nootmuskaat, foelie en kaneel (als je naar beneden skrolt zie je wat dit voor dingen zijn) al deze specerijen waren zo duur omdat ze van zo ver moesten komen.de duurste soorten groeiden alleen in azie .een hele tijd waagden alleen de portugezen de lange tocht per schip naar azie om specerijen te gaan kopen. alle anderen landen in Europa kochten hun peper, kruidnagel en anderen specerijen dan weer in portugal. In 1578 gebeurden er in portugal echter iets onverwachts. toen stierf de portugezen koningdit is de portugezen koning. zonder opvolger! de koning van spanje, die verre familie was de portugezen koning van portugal. die spaanse koningdit is de spaanse koning. had nog steeds oorlog met nederland, en daar door hadden de nederlanders ook ineens ruzie met de portugezen! die verkochten daarom niet meer hun specerijen aan de nederlanders. hierop bedachten bedachten de nederlanders: dan gaan we onze specerijen zelf wel hallen! dit zijn specerijen De V.O.C.kocht producten Azië in en verkocht die in de Republiek. Maar het bedrijf opereerde ook in Azië zelf als handelsonderneming. Omdat de Nederlanders te weinig goederen en edelmetaal naar Azië konden brengen om hun inkopen te dekken, namen zij deel aan het al lang bestaande stelsel van de intra-Aziatische handel. De producten waar de meeste winst op werd gemaakt waren peper en fijne specerijen zoals nootmuskaat, foelie, kruidnagelen en kaneel. Later kwamen er nieuwe producten bij, in de eerste plaats katoenen stoffen en zijde en verder porselein, koffie en thee = = In de 17e eeuw en 18e eeuw waren er verschillende **handelsposten van de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC) in het Midden-Oosten**. Naast de Portugezen was de V.O.C.de enige westerse macht die in dit gebied handel dreef. Er werd vooral gehandeld in parels, rozenolie, zijde, wol, Arabische gom en wierook. Toen de laatste vesting (Kharg) in 1766 door het Perzische leger werd veroverd, vertrokken de Nederlanders voorgoed.

Toegevoegd aan Videolijstje 3:15

De V.O.C. legde de basis voor de zeer uitgebreide koloniale handel en politiek van de Nederlanden. Zoals blijkt uit onderstaand citaat: "De eerste geheel door de V.O.C. zelf uitgeruste vloot voer uit in 1603. De schepen waren zwaar bewapend, want behalve het drijven van handel had de commandant van de vloot, de admiraal, de opdracht zoveel mogelijk schade toe te brengen aan de Portugezen. De eerste vloot had direct succes, want zij slaagde er onder meer in de Portugese posities op Ambon in te nemen. Hierdoor werd de eerste stap gezet op de weg naar de realisering van een wereldwijd monopolie in de handel in kruidnagelen. Bovendien kreeg men door de overname van Ambon voor het eerst grondgebied in handen. De V.O.C. werd zodoende heerser over Aziatische onderdanen."

Uiteindelijk beheerde de V.O.C.een handelsnetwerk dat zich uitstrekte van Jemen via Perzië, de kusten van India, Ceylon, Arrakan (in het huidige Birma), Malakka, Siam (Thailand), de Indische archipel, Vietnam, China tot Japan. Hoewel het de V.O.C. primair om de handel te doen was, werd zij langzaam maar zeker ook een territoriale macht, op Ceylon en in de Molukken, maar vooral op Java.

Aan het einde van de 18e eeuw, in 1794 waren de tekorten van de V.O.C.tot grote hoogte opgelopen, terwijl de val van het stadhouderlijk bewind van Willem V in maart 1795 de verbreking van de contacten met Azië betekende. De schepen die naar Nederland onderweg waren, werden óf door de Engelse marine opgebracht óf moesten hun toevlucht zoeken in vreemde havens. Onder deze omstandigheden viel het bedrijf niet meer te redden. In december 1795 besloten de door de patriotten gedomineerde Staten-Generaal het octrooi van de V.O.C. weliswaar tot het einde van 1798 te verlengen, maar tevens per 1 maart 1796 de Heren XVII te vervangen door een ‘Committé tot de zaken van de Oost-Indische Handel en Bezittingen’. Hoewel het octrooi van de V.O.C. pas eind 1799 nietig zou worden verklaard, was de compagnie met de besluiten van december 1795 in feite genationaliseerd en had opgehouden te bestaan.

Dit betekende zeker geen einde aan expansie politiek en kolonialisme. Nederland koloniseerde haar overzeese gebiedsdelen en profiteerde van de grondstoffen die daar vandaan kwamen. De motivatie voor kolonisatie werd en wordt vaak gezocht in het belang om goedkope grondstoffen en gegarandeerde afzetgebieden te hebben. Dat is maar heel betrekkelijk: enkele van de welvarendste economieën van Europa hebben nooit of in zeer geringe mate kolonies gehad. Verder is gebleken dat door het bezit van een groot koloniaal rijk de economie zich eenzijdig ontwikkeld en er weinig vernieuwende impulsen plaatshebben. De kosten zijn bovendien groot.

Toch kan in het algemeen gesteld worden dat staten die koloniseerden daar economisch enorm van geprofiteerd hebben, terwijl de gekoloniseerde landen voornamelijk dienden als leverancier van de goedkope grondstoffen.



dit is de vlag van de v.o.c. Aan het einde van de zestiende eeuw was het niet meer mogelijk om specerijen vanuit Portugal te verhandelen, aangezien dit land ingenomen was door Spanje. De Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden was nog steeds in oorlog met Spanje zodat het nodig was om op een alternatieve manier aan specerijen te komen. De vaarroute naar Oost-Indie was nog alleen bekend bij de portugezen, bovendien was het niet aanlokkelijk om langs Spanje te varen. Daarom werden er nog pogingen gedaan om een route 'langs de noord' naar Oost Indie te vinden. Maar toen in 1597 De Houtman en Van Beuningen terugkwamen van een route langs Kaap de Goede Hoop (de zogenaamde zuidroute), was de beer los. Er werd een groot aantal tochten georganiseerd om specerijen op te halen uit het verre oosten. Het portugese monopolie was gebroken.