Engenland

__** Engeland: **__

Nadat hij [|Gallië] bij het [|Romeinse Rijk] had gevoegd, richtte [|Gaius Julius Caesar] zijn ogen op Brittannië. Omdat de Britten de Galliërs hadden geholpen, landde Caesar in [|55 v.Chr.] in Engeland, maar de Britse stammen verenigden zich onder één leider, [|Cassivelaunus], die de Romeinen wist te verdrijven. Ondanks dit succes duurde de eendracht niet lang en de Romeinse interesse in Brittannië bleef onverminderd groot. In [|43 n.Chr.] lanceerde keizer [|Claudius], belust op militaire roem, de Romeinse invasie van Brittannië. Na enkele jaren strijd werden heel Engeland en Wales aan de Romeinen onderworpen. In de veroverde gebieden stichtten de Romeinen de provincie [|Britannia], met [|Londen] (//Londinium//) als hoofdstad. Om de [|romanisering] te versnellen stichtten de Romeinen nog veel meer steden, zoals [|Colchester] (//Camulodunum//), [|Canterbury] (//Durovernum//), [|Dover] (//Dubris//), [|York] (//Eboracum//) en [|St. Albans] (//Verulamium//). Het repressieve beleid leidde in [|61] tot de opstand van de [|Iceni] o.l.v. hun koningin [|Boudicca]. Pas nadat Boudicca Londen, Colchester en St. Albans had geplunderd, slaagden de Romeinen erin de opstand neer te slaan. Zij deden dit zo grondig, dat het Romeinse gezag nooit meer betwist werd door de Britten; de Romeinen zouden in de 5e eeuw zelf wegtrekken. Engeland diende vervolgens als uitvalsbasis voor de beroemde gouverneur [|Agricola] tijdens zijn operaties tegen de [|Caledoniërs] in [|Schotland]. Ondanks een grote overwinning bij Mons Graupius werd Agricola door [|Domitianus] teruggeroepen, waardoor alle veroveringen in Schotland werden tenietgedaan. Britannia ontwikkelde zich tot een rustige en vredige provincie. In [|120] bracht keizer [|Hadrianus] een bezoek aan de provincie en zag in dat de noordgrens van de provincie (ruwweg de hedendaagse grens tussen Schotland en Engeland) slecht beveiligd was. Hij liet daarom de [|Muur van Hadrianus] bouwen die de volgende 300 jaar de provincie tegen Caledonische aanvallen zou beschermen. In [|211] stierf in [|York] keizer [|Septimius Severus], die in de jaren daarvoor een veldtocht tegen de Caledoniërs had geleid. De [|Romeinse crisis van de 3e eeuw] ging aan Britannia niet onopgemerkt voorbij. Aan het einde van de 3e eeuw riep [|Carausius] zich uit tot keizer van een eigen Romeinse rijk in Britannia. Na een kort bestaan werd dit rijk door [|Constantius Chlorus] weer bij het Romeinse Rijk gevoegd. In de [|4e eeuw] werd Britannia steeds meer geteisterd door aanvallen van de [|Saksen]. De Romeinen bouwden een verdedigingslinie, de zogenaamde [|Saksenkust]. Uiteindelijk trok keizer [|Honorius] in [|410] de Romeinse legioene De **Engels-Nederlandse Oorlogen** of **Engelse Zeeoorlogen** werden gevoerd in de [|17e] en [|18e eeuw] tussen het [|Engelse Gemenebest] (later opnieuw [|Groot-Brittannië]) en de [|Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden] om de controle over de zee- en handelsroutes. De oorlogen staan in Nederland bekend als de **Engelse Oorlogen**, en in het [|Verenigd Koninkrijk] als de **Nederlandse Oorlogen** (//Dutch Wars//). n terug, omdat deze Italië moesten verdedigen tegen de barbaren. De macht viel toe aan geromaniseerde Kelten, die ontredderd achterbleven.